Stanowisko Fundacji CDA w sprawie obrony Muzeum Książki Artystycznej w Łodzi - w formie przypowieści.

Uboga matka przez wiele lat samodzielnie wychowywała bardzo zdolne i dobrze zapowiadające się dziecko. Wyszukała pustostan - zabytkową, zrujnowaną willę w parku i uczyniła z niej siedzibę dla niezależnej, nareszcie wolnej od cenzury, artystycznej działalności w dziedzinie sztuki książki na urządzeniach drukarskich, znajdowanych na śmietniskach i przywracanych po remoncie do życia. Matka była pracowita, inwestowała każdy grosz w dziecko i cieszyły ją jego oczywiste sukcesy, którym przyglądali się liczni goście marszcząc czoło w tym„magicznym miejscu”, jak je najczęściej nazywali. Miejsce rzeczywiście miało potencjał ale wymagało finansowego wsparcia opiekuna. Wtedy matka uwierzyła w maksymę, że „sukces ma wielu ojców” i podjęła trud szukania lepszej oraz pewnej przyszłości dla swojego dziecka. Nie było to łatwe, ponieważ była doświadczona w bojach o przetrwanie i nie ulegała iluzjom obietnic kandydatów do ojcostwa.

W końcu właściwy opiekun znalazł się sam. Podał rękę w ostatniej chwili, gdy z woli urzędu miejskiego siedziba miała być zajęta na inny lepszy cel niż „ochrona dziedzictwa kulturowego” i związane z tym „magiczne uniesienia”. Podpisał notarialnie umowy , wyasygnował budżet na życie i remont siedziby, gwarantował plany rozwoju. Matka była zachwycona – po 30 latach przed jej ukochanym dzieckiem otworzyły się drzwi z pięknymi widokami na przyszłość. Niestety szczęście trwało krótko. Po roku ojciec -„opiekun z wyboru” musiał odejść, zaś w jego rolę wszedł nowy „opiekun z urzędu” - neojciec, który na wstępie zabrał środki przeznaczone na remot „magicznego miejsca” nie bacząc, że część z nich została już wykorzystana na przygotowanie dokumentacji i projektów konserwacji zabytku.. Po dwóch latach „macoszego traktowania” dziecka we wszystkich innych sprawach, neojciec stwierdził, że ono już nie potrzebuje opieki matki i sam zajmie się jego przyszłością. Ta trudna rola jednak szybko go przerosła i neopiekun zaczął szukać zastępcy w tej funkcji – kolejnego neopiekuna, który sprawi, że dosłownie dziecko zejdzie mu z oczu.

Ze względów prestiżowych poszukiwanie zastępczego neopiekuna odbywało się dyskretnie, tak aby matka i dziecko nie było świadome zachęt i presji użytych dla jego skuteczności. Tajemnica jednak wydostała się z ram opiekuńczych uzgodnień, koniecznych dla życia dziecka. Obecnie jest przedmiotem publicznego zainteresowania nim samym i jego „magicznym miejscem”. Matka, która pół roku temu, dla dobra dziecka bez protestu, oddała neojcu „wyłączność praw do dziecka”- poczuła upokorzenie i wstyd, do którego trudno się przyznać a jeszcze trudniej wyrazić, bowiem naraziła je na utratę jego wyjątkowej tożsamości a nawet realnej egzystencji.

Jedyne co teraz może uczynić - to wołać: MUZEUM KSIĄŻKI ARTYSTYCZNEJ musi pozostać ŻYWYM MUZEUM!
Takie jest w skrócie i metaforycznie ujęte stanowisko Fundacji CdA .